Suçluluk, Kibir ve Affetme Üzerine

Suçluluk, geçmiş 'ben'in şimdiki 'ben'in ne yaptığını, ne düşündüğünü bilmesini beklemektir. Affetmek, bu beklentinin saçmalığını fark etmektir. Başkasını affedeceğini düşünmek kibir, kendini affetmek şefkattir.

Suçluluk, geçmişteki ‘sen’in, şu andaki halinin ne yaptığını, ne düşündüğünü, ne istediğini bilmesini beklemendir. Kendini affetmek bu beklentinin saçmalığını fark etmendir.

Affetmek, geçmişi değiştirmek için yapılacak hiçbir şeyin olmadığını anlayarak; o zamanlar şimdiki bilgi ve deneyime sahip değildim diyerek kendine öz şefkat göstermektir. Geçmişin değiştirilemez olduğunu, o zamana yönelik dileklerimizin, “keşke” ve “bilseydim”lerimizin beklentiden ibaret olduğunu anlamaktır. Geçmişte olmuş bir şeyi değiştirmek için içimizde küçücük bir istek kalsa bile kendimizi bağışlayamayız.

Geçmiş benliğinin farklı deneyimlere, ihtiyaçlara ve daha az anlayışa/öngörüye sahip farklı bir sen olduğunu fark ettiğinde, geçmişi değiştirme beklentinin de boşuna olduğunu fark edersin ve o zamanki benliği affedersin. O zamanki koşullarda farklı davranamazdın.

Zihin hiçbir şeyin değişmesi gerekmediğini ve her şeyin olması gerektiği gibi olduğunu fark ettiğinde affetme kendiliğinden olur, sen çaba göstermezsin. Şimdi gözlerini kapat ve düşün, o zamanki koşul ve ihtiyaçların içindeki eski sen o suçluluk duyduğun deneyimi yaşadığı için bugüne bu şekilde geldin, olgunlaştın, güzelleştin...

Kendini affederek öz şefkat göstermenin güzelliğinin yanı sıra, başkasını affedeceğini düşünmek ise kibirdir. Başkasını affetmen için onun senden daha aşağıda, daha kötü, daha bencil... olduğunu düşünmen gerekir. Oysa her varlık kendi ihtiyaçları ve koşulları doğrultusunda, o an için öyle hareket eder. Başkasını aşağıda görüyorsan kendini ondan yukarıda bir yere koyuyorsundur ki bu kibirdir.